Беларуская кухня: адзінокую хворую дзяўчыну рабуюць, а міліцыя, суд, адміністрацыя прэзыдэнта ў баку
Фота Паўла Грыня
Алена Харлап – дзяўчына з парокам сэрца. Пенсія – 180 тысяч, ды і тую адбірае пітушчая сям’я. Галадае, вандруе па вакзалах. Звярталася ва ўсе інстанцыі, але дапамогі няма. Наш карэспандэнт сустрэў яе ў Баранавічах.
Колькі дзён таму давялося мне рабіць перасадку на Баранавічах Цэнтральных. Вакзальчык малы, затое кошты ў буфеце вялікія. За катлету з курыцы, нядрэнную праўда, аддаў шэсць тысячаў. І гарбата. Агулам набегла за сем.
Ленін тут быў мажны. Касірка не згадзілася прадаць ні прыгожую ракаўку ля вакенца, ні Леніна, затое прадала дарагі квіток да станцыі майго прызначэння. Хацеў было занурыцца ў чытанне, як увагу прыцягнула дзяўчына – прыйшла жыць на вакзал.
– …Нарадзілася я з парокам сэрца, інваліднасць маю, другую групу, а дома няма мне жыцця.
– Дык рэгістрацыя, дом ёсць?
– Так, ёсць. У Маладзечна.
– А чаму жыцця няма?
– А таму што жывуць там алкашы ўсе. І брат, і сястра, і цётка… А бацька памёр. Сем гадоў, ужо восьмы пайшоў.
Дзяўчына расказала, што закончыла дзесяць класаў школы для слабаразвітых у Маладзечна, мае на руках атэстат і даведку аб інваліднасці. На работу ніхто браць не хоча. Атрымлівае пенсію 180 тысяч, але грошы прасаджвае пітушчая радзіна.
– А спрабавала неяк абараніцца?
– Канешне: і да дэпутатаў хадзіла, і ў райсабес, і ў райвыканкам, і ў пракуратуру. У суд вось таксама …
– Дык у суд заяву трэба пісаць, што туды хадзіць.
– Пісала, ды яшчэ колькі! Участковаму заяву падала. Прыйшоў ён, пратакол склаў, а як было так і засталося. Да прэзідэнта пісала – да Лукашэнкі. Мэр наш маладзечанскі параіў.
– Мо адказ прыйшоў, а як знайсці – на вакзале ж цяпер?
– А я па жаночых манастырах езджу. Дзе толькі ні была – Ворша, Ліда, Дамашаны, у Жыровічах мужчынскі манастыр. У Брэсце была, цяпер вось у Магілёў еду.
І яна на дзень наперад расказала ўсе перасадкі, якія зробіць да Магілёва, куды прыбудзе заўтра ў дзве гадзіны дня. Вярнуліся да тэмы пенсіі:
– Дык яны ў мяне яе з рук забіраюць. Бывала паштарка прынясе, я распішуся, а як тая пайшла, дык мне рукі за спіну заварочваюць, грошы забяруць, а потым хату замыкаюць і пайшлі піць. У нас вокны падвойныя, дык не ўцячэш.
– І што ясі?
– А што прывязу.
Тут да размовы падключаюцца пасажыры:
– Просіць яна. Просіць…
Алена слаба абараняе сябе:
– А ў нас такая дзяржава цяпер – нікуды не дабіцца.
І дадае: збіраецца патрапіць у трэці раз на прыём да прэзідэнта. Маўляў, абяцалі шэсць месяцаў таму ў Адміністрацыі месца ў спецінтэрнаце, але адказу па пошце няма і няма.
– Прыязджаў начальнік міліцыі сам, я напісала заяву, што пенсіі няма, што пошты няма, не магу атрымаць адказ ад прэзідэнта Лукашэнкі… Раблю што магу, дабіваюся як мага, што пасільна…
– Дык мо назавіся для ўладаў – як завуць?
– Харлап. Алена Іосіфаўна.
– А як знайсці?
– Маладзечна. Зялёная. Вуліца Зялёная. Дом 76а.
Паабяцаў Алене Харлап звярнуцца да маладзечанскіх уладаў. Адзін з мужчынаў у залі, здалося, ведаў яе:
– Колькі яна ходзіць тут?
– А даўно ходзіць. Гады з тры… ходзіць, просіць…
І мужчына расплакаўся…
Сёння распытаўся ў Маладзечна. У сабесе пенсію атрымлівае толькі Надзея Харлап пяцідзесяці гадоў. У райвыканкаме сказалі, што пісьмовых заяў ад Алены Іосіфаўны Харлап не зарэгістравана. На ўчастковага выйсці не ўдалося: у іх быў нейкі агляд. Сказалі аднак, што вуліцы Зялёнай у горадзе няма. Патэлефанаваў у Баранавічы на абодва вакзалы ў міліцыю: ці не ведаюць такую Алену Харлап? Адказ адмоўны. Далі тэлефон аператыўнай службы. Не, сярод бадзягаў не заўважаная. Маёр Новік, здаецца, зацікавіўся, удакладняў потым абставіны. Але пытанні засталіся ранейшыя:
Хто такая Алена Харлап? Як ёй дапамагчы?
Post scriptum. Клікнуў у інтэрнэце вуліцу Зялёную ў Маладзечна – ёсць такая вуліца. Дадалося пытанне: а што ў Маладзечна за міліцыя, якая нават вуліц не ведае?
Еўрарадыё